Tag Archives: martini

Affinity

24 Apr

affinityRecent kreeg ik een cocktailboek cadeau van mijn vader, het was een boek uit 1968 dat hij begin de jaren zeventig gekocht had. Het was zijn eerste van vele cocktailboeken, het boek dat hem had aangestoken met het cocktail virus. Korte tijd later had hij niet alleen een indrukwekkende home bar, maar had hij ook verschillende cocktails en mixed drinks geïntroduceerd in het Antwerpse uitgaansleven. Klassieke cocktails die hij in zijn cocktailboeken had leren kennen, en die intussen evergreens geworden zijn, maar ook drankjes die ondertussen in de vergeetput gesukkeld zijn, zoals de Lumumba. Deze mixed drink was vernoemd naar Patrice Lumumba, de eerste premier van de Democratische Republiek Congo. Het was een mix van chocomelk en rum, ik heb het nog nooit geproefd en het klinkt niet erg lekker maar volgens mijn vader was hetin zijn tijd populairder dan de gin-tonic deze tijd.

Het is geen bekend cocktailboek of niet van de hand van een bekende mixologist, maar omdat het voor mijn vader het boek was waar het allemaal mee begon ben ik het met veel zin beginnen lezen van A tot Z. Beginnend met de A dus: de Affinity.

Double Black

Double Black

De Affinity is op papier iets tussen een (Perfect) Manhattan en een Rob Roy, maar heeft toch een totaal andere smaak dan deze twee bekendere cocktails. In meeste cocktailboeken staat Scotch als hoofdingrediënt voor de Affinity, in andere boeken is het dan weer een cocktail met gelijke delen Scotch en vermout. Ik volg het recept van het boek en ga voor de gelijke delen: 1 maat Scotch, 1 maat zoete vermout en 1 maat droge vermout en enkele druppels bitters. Ik heb op dit momentmaar 4 soorten Scotch in huis en ga voor diegene met de meest uitgesproken smaak om de whisky toch goed te laten doorsmaken:Johnnie Walker Double Black. Deze blend is het rokerige broertje van de gewone Black Label. De whisky is redelijk turfachtig en die turfsmaak komt wellicht uit het aandeel Coal Ila dat in de blend zit. Coal Ila, op zijn beurt is een whisky uit de Islay streek, dat bekend staat om zijn turfachtige whisky’s. Voor de vermout en de bitters ga ik het niet te ver zoeken en ga ik voor de klassieke Martini Rosso, Noilly Prat Dry Vermouth en Angostura bitters. Een eenvoudige cocktail maar het resultaat is zeker niet verkeerd.

Recept:

  • giet 3 cl. rode vermout en 3 cl. droge vermout in een mixglas
  • voeg 3 cl. Johnnie Walker Double Black toe
  • voeg tenslotte ook een halve cocktaillepel Angostura bitters toe
  • vul het mixglas met ijs en stir tot de cocktail voldoende gekoeld is
  • strain de cocktail in een voorgekoeld Martini glas
  • werk eventueel af met een zeste van citroen om een klein zuurtje toe te voegen

Continue reading

Cooperstown

28 Mar

tanqueraymalaccaginAls er 1 spirit is waar je niet naast kan kijken tegenwoordig dan is het zeker gin. Het gaat van bars en restaurants waar je 15 verschillende gins kunt krijgen tot drankenhandels waar je meer dan 100 gins kunt krijgen. Dat was 15 jaar geleden wel even anders, er was toen weinig diversiteit in het aanbod van gins. Dan heb ik het niet alleen over de smaak, ook de flessen zagen er zowat allemaal hetzelfde uit, zelfs tot het label toe. Veelal gele labels met een rood randje en geen greintje creativiteit: niet in de smaak, niet in de fles en niet in het label. De gemiddelde Gin-Tonic was een Gordon’s met Schweppes in een longdrink glas, dat is anno 2013 wel even anders.

Ik mag ze echter niet allemaal over dezelfde kam scheren, hier en daar stak er eens eentje bovenuit. De Tanqueray Malacca Gin was daar eentje van, tot hij in 2001 plotsklaps van de markt verdween. Sinds zijn verdwijning had de reputatie van de gin epische proporties aangenomen, de weinige flessen die nog beschikbaar waren gingen voor grof geld over de toog.  Nu de markt van premium gins helemaal boomt achtte Diageo de tijd rijp om de Malacca Gin opnieuw te lanceren, weliswaar in beperkte oplage voorlopig. Voor de Belgische markt werden er (voorlopig) 700 genummerde flessen voorzien, waarvan eentje in mijn kast terecht gekomen is. Tijd voor een cocktail, me dunkt: de Cooperstown!

De Cooperstown is een cocktail uit het bekende Savoy cocktailboek van Harry Craddock. In het boek van Craddock wordt de cocktail gemaakt met een derde Franse witte vermout, een derde Italiaanse (rode) vermout en een derde gin. Shaken, strainen en afwerken een takje mint.

Omdat ik voor deze cocktail de Tanqueray Malacca gin gebruik mag het er voor mij wat droger aan toe gaan. De gin is daar zacht genoeg voor en door de dosering vermout te verlagen kan je gewoon nog beter van de uitmuntende smaak van de gin genieten. Wat mij betreft mag het gerust een Dry Martini worden maar met het vleugje munt uit de originele Cooperstown.  Tanqueray Malacca is een citrusachtige gin en wie al eens een Mojito heeft gedronken (iedereen dus!) weet dat citrus en munt goed samen gaan. Twee druppeltjes bitters en de smaakbom is compleet! Je kan de cocktail beter roeren dan shaken, zodat de cocktail helder blijft.

Recept:

  • knijp twee muntblaadjes uit over een voorgekoeld Martini glas
  • ga met de muntblaadjes over de rand en de binnenwand van het glas
  • vul een mengglas met 8 blokjes ijs en giet 2cl. Noilly Prat over het ijs
  • roer met een cocktaillepel de blokjes enkele seconden gelijkmatig door het glas om het ijs te coaten
  • plaats een strainer op het mengglas en giet de Noilly Prat uit het glas
  • giet 8cl. Tanqueray Malacca en 2 druppels Angostura Bitters over het ijs
  • roer een 8-tal seconden en strain de cocktail in het Martini glas
  • werk af met een takje munt als garnering

Continue reading

Rossorinha

25 Jan

Eerder deze week ging ik bij vrienden eten. Zij zouden voor het eten zorgen, ik voor de drank. Ik wist dat ze geen fan waren van Martini, maar dat is een uitdaging die ik niet uit de weg ging. Ik ging voor de Rossorinha en die werd zeer gesmaakt.

Rossorinha

Rossorinha

De Rossorinha is een verre neef van de Caipirinha. Het wordt op dezelfde manier klaar gemaakt maar met andere ingrediënten, namelijk Martini Rosso in plaats van Cachaça en er wordt appelsien geplet in plaats van limoen. Deze cocktail werd in 2003 uitgevonden door Manuel Wouters, in opdracht van Martini. De Rossorinha staat bijna altijd op de kaart als Manuel Wouters op een evenement cocktails staat te maken. De reden is hiervan is tweeledig, ten eerste is het een heerlijke cocktail en ten tweede is de cocktail heel makkelijk om te maken. Als je het snijden en persen van het fruit op voorhand doet is de cocktail zo klaar.

In het lijstje van de allergrootste klassiekers zijn er veel cocktails die je moet leren appreciëren; denk maar aan de Manhattan, de Dry Martini, de Old Fashioned, de Sazerac, et cetera. In tegenstelling tot deze goddelijke cocktails is de Rossorinha een heel toegankelijke cocktail, zoet en fruitig maar niet té zoet of té fruitig. Ik ben gemiddeld genomen geen fan van cocktails die uitgevonden zijn in opdracht van een merk, of nog erger door het merk zelf. Deze cocktails zijn meestal niet de meest verfijnde cocktails, ze zijn niet altijd even goed uitgewerkt omdat de bedenker weinig vrijheid heeft en vasthangt aan de specifieke eigenschappen van het merk, of eisen van het merk. Maar bij de Rossorinha liggen de smaken mooi in balans: het zoete wordt gecompenseerd door een zure toets en de appelsien en Martini Rosso vormen een heerlijke combinatie. Alle ingrediënten zijn gewoon in de supermarkt te vinden, zelfs als je nog nooit een cocktailbar van dichtbij gezien hebt kan je deze cocktail maken en je hebt er ook geen professioneel materiaal voor nodig. Als je geen muddler hebt kan in de besteklade wel iets anders vinden om appelsienen te pletten. Dat maakt de Rossorinha een leuke cocktail voor beginnende mixologen. Maar ook de meer ervaren liefhebbers kan ik aanraden deze cocktail eens te maken, het hoeft niet altijd rocket science te zijn!

Recept:

  • snij een kwart van een appelsien in kleine partjes en doe ze in een tumbler- of een mojito glas
  • strooi een theelepel rietsuiker over de appelsien en muddle de appelsien tot het sap er goed uit komt en de rietsuiker in de pel gekrast is.
  • voeg 2 cl. vers geperst limoensap, 1 cl. suikerwater en 4,5 cl. Martini Rosso toe en roer al even om
  • vul het glas met gepileerd ijs
  • roer gedurende 5 seconden alle ingrediënten goed door elkaar
  • garneer met een ingekort rietje

Continue reading

Canaletto

26 Dec

CanalettoHet nieuwe jaar inluiden doe je op een bruisende manier, de geschikte cocktail hiervoor is er dan ook eentje met bubbels: de Canaletto.

Deze cocktail werd vernoemd naar de Venetiaanse kunstschilder Giovanni Antonio Canal. Zijn vader Bernardo Canal was ook een bekend schilder en daarom stond zoon Giovanni gekend als Canaletto (‘kleine Canal’). De cocktail kreeg deze naam omdat hij beschouwd werd als het kleine broertje van de Bellini, een andere cocktail vernoemd naar een Venetiaanse schilder.

De Canaletto is een mix van zoet en zuur, afgewerkt met een droge schuimwijn of Champagne.  De cocktail is redelijk eenvoudig om te maken maar zeker feestelijk! Als je deze cocktail op een feest aan gasten wil serveren kan je het mixwerk op voorhand doen en dit koel bewaren, zodat je het op feest enkel nog moet afwerken met de schuimwijn.

Recept*:

  • plaats een 8-tal frambozen in een mixglas
  • voeg 1 cocktaillepel griessuiker (of fijne bloemsuiker) toe en plet de frambozen met een muddler
  • giet hierbij 2 cl. vers geperst citroensap en 1 cl. suikerwater
  • voeg enkele ijsblokjes en roer gedurende 10 seconden
  • giet 15 cl. Martini Brut (of een droge schuimwijn of Champagne) in het mixglas. Giet het langzaam langs de gedraaide steel van een cocktaillepel zodat de schuimwijn niet over de rand bruist.
  • strain de cocktail in een Champagne fluitje
  • garneer optioneel met een framboos in het glas

*dit recept is voor 1 glas. Als je de cocktail voor gasten wil maken, vermenigvuldig dan alle ingrediënten met het  aantal gasten.

Continue reading

Repeal day’s Americano

5 Dec

“Happy Repeal Day!”

Prohibition ends

Het einde van de Prohibitie aangekondigd

Op 5 december 1933, vandaag dus 79 jaar geleden, kwam in de Verenigde Staten een einde aan de Prohibitie van alcohol. In lekentaal was de Prohibitie niet meer of niet minder dan het verbod op het produceren, transporteren of verkopen van alcohol. In tegenstelling van wat velen denken was het in die periode dus niet verboden om alcohol te bezitten of te drinken. Bijna 14 jaar hield de prohibitie stand, van 16 januari 1920 tot 5 december 1933. De ban op het verdelen van alcohol werd in het leven geroepen omdat het bepaalde sociale problemen zoals dronkenschap, armoede, mentale achteruitgang en misdaad zou verhelpen. De Prohibitie zou er ook voor zorgen dat er minder belastingen betaald moesten worden, omdat een groot deel van het belastinggeld ging naar misdaadbestrijding, gevangenissen, ziekenhuizen en gekkenhuizen.

20121207-010106.jpgNiets bleek minder waar: de Amerikanen bleven alcohol produceren en drinken, Speakeasies beleefden gouden tijden en bootlegging oftewel het illegaal produceren van alcohol werd een echte industrie die gecontroleerd werd door de maffia. Voor velen staat de prohibitie dan ook gelijk aan het groot worden van de Italo-Amerikaanse maffia in de USA. Na enkele jaren Prohibitie had Al Capone, de beruchte gangster uit Chicago, een leger van meer dan 700 voetsoldaten in dienst, zwaaide hij de plak in meer dan 10.000 Speakeasies en controleerde hij de volledige distributie van alcohol van Canada in het noorden tot Florida in het zuiden. Op misdaadbestrijding, gevangenissen en ziekenhuizen werd geen cent bespaard, vermoedelijk 800 miljoen dollar aan taksen op alcohol werd mislopen en 300 miljoen dollar werd uitgegeven aan politiemachten om de prohibitie wetten door te voeren; toenmalig een onwaarschijnlijk bedrag. Niet alleen kostte de Prohibitie handen vol geld, er kwam ook een ongeziene golf van geweld: het zogeheten zwarte markt geweld tussen rivaliserende bootlegging bendes. Reeds in het eerste jaar van de Prohibitie steeg het aantal misdaden met 24%, het aantal diefstallen met 9% en het aantal moorden met bijna 13%. De afschaffing van de Prohibitie werd een belangrijk politiek agendapunt en op straat werden grote protestacties georganiseerd. De druk om de Prohibitie aan te houden werd te groot en op 5 december 1933 kwam er een einde aan de algemene Prohibitie. 5 december werd Repeal Day.

De Americano lijkt me een gepaste cocktail om de verjaardag van Repeal Day te vieren. Deze van oorsprong Italiaanse cocktail werd in de jaren 1860 uitgevonden door Gaspare Campari en kreeg zijn huidige naam toen de Italianen begin jaren 1900 merkten dat de cocktail vooral door Amerikanen werd gesmaakt. Voordien was de cocktail bekend als de Milano-Torino, genoemd naar de oorsprong van de 2 alcoholische ingrediënten: Campari (Milaan) en Cinzano of Martini vermout (Turijn).

Americano

Americano

De Americano is een echte before dinner cocktail (vanwege de bittere toets van Campari) en de originele James Bond cocktail. Het is het eerste drankje dat James Bond bestelt in het allereerste James Bond boek: Casino Royale. Bond staat er op dat er Perrier gebruikt wordt in zijn Americano omdat volgens hem duur spuitwater de goedkoopste manier is om van een triestig drankje een lekkere cocktail te maken.

Recept:

  • neem een Old Fashioned glas gevuld met een viertal ijsblokjes
  • giet 3 cl. Campari en 3 cl. rode vermout over het ijs
  • vul het glas op met bruisend water (Perrier)
  • roer enkele seconden en garneer met een half schijfje appelsien in het glas

Continue reading

Goldfinger

25 Sep

“Shaken, not stirred”

De manier waarop James Bond zijn martini’s prefereert is alombekend: “shaken, not stirred”. Dit zinnetje groeide dan ook uit tot een van de allerbekendste film quotes ooit. Maar eigenlijk druist het helemaal in tegen de regels van de kunst. De Dry Martini, net zoals bijna alle cocktails die geen fruit- of vruchtensap bevatten, dient eigenlijk geroerd te worden. Er mag zelfs niet erg lang geroerd worden; shaken of te lang roeren kan de klare dranken troebel maken. Maar wie heeft het lef om de beste spion van MI-6 tegen te spreken?

Goldfinger

De eerste film waarin James Bond de woorden ‘shaken, not stirred’ opperde was Goldfinger in 1964. Een cocktail genoemd naar deze film kon dus niet achterwege blijven. Net zoals in de film Goldfinger is het een martini cocktail met vodka. Een echte dry martini is het echter niet vanwege de grote hoeveelheid (zoete) vermout. Als vermout gebruiken we Martini Gold, een prachtige vermout met topingrediënten zoals Spaanse saffraan, mirre uit Egypte en gember uit India. Volgens het orginele recept voegen we een gelijke maat vodka toe en daarvoor gebruiken we Grey Goose. Wil je deze cocktail graag wat droger, gebruik dan simpelweg meer vodka dan vermout.

Shaken of stirren? Doe mij toch maar stirren, volgens de regels van de kunst. James Bond zal het je niet kwalijk nemen, in de film You Only Live Twice (1967) is hij ook beleefd genoeg om een geroerde Vodka Martini aan te nemen. In Casino Royale (2006) is het zelfs het minste van zijn zorgen. Bond verliest enkele miljoenen in een spelletje poker, bestelt vervolgens een Vodka Martini , krijgt de vraag “Shaken or stirred, sir?” en beantwoordt deze vraag met “Do I look like I give a damn?”

Recept:

  • giet 4,5 cl Martini Gold en 4,5 cl. Grey Goose vodka in een mixglas
  • vul het mixglas met ijs en roer tot de mix voldoende afgekoeld is
  • strain in een martini glas
  • garneer met 3 groene olijven op een cocktailprikker

Continue reading